No nie żartujmy

ksiądz zza zakrętu

chudy i nagły

drgający płomień smoły

na przenajbielszym śniegu

uciekać! ale oto

przemienienie

i ujrzałem wiotką dziewczynę

i spłynęła po niej suknia miękka jak dotyk

nie nie wiem czy była piękna

pomiędzy czapką a szalikiem

tylko róże policzków

tylko zasłony powiek

ale jestem pewien

wiem

że się uśmiechała

do myśli której nigdy nie poznam

ach zawołać

wykrzyczeć!

niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!

poeta jest wolny jak ptak

z podciętymi skrzydłami

nie nadąża za stadem

mądry jak sowa

milczy znacząco

wypchany na półce

posępny jak sęp

krąży powoli

nad ciałem bliskiego

przebiegły jak kukułka

podrzuca innym

swoje kłopoty

poważny jak kura

gdacze głośno

nad zniesionym wierszem

czarny jak pingwin

kolebie się niezdarnie

po wielkiej białej połaci

niezapisanej kartki