Ja się nie chcę kłócić

1.

tak moje serce

stoi dla ciebie otworem

wejdź 

i rozgość się

podam ci kawę wino

a może ciasteczka

wszystko to

co zechcesz

tylko zostań tu

w przedsionku

tam dalej nie ma

nic ciekawego

zresztą już dawno

zgubiłem klucz

2.

ciemna komora

za zbutwiałą kratą

pod sufitem wisi

zdechły z głodu pająk

linia pleśni znaczy

gdzie sięgała krew

wpadła mi w oko

i teraz się szamocze 

za zasłoną powieki

boję się

jak byłem dzieckiem

coś mnie ukąsiło

i mało nie umarłem

więc niech już tam zostanie

ja się wycofam w głąb

pozamykam drzwi

będę siedział dzień i noc

przy zapalonych światłach

może kiedyś wrócę

zbiorę zeschnięte resztki

na szufelkę

umyję szybę

dokładnie 

przyłóż tutaj ucho

powiedziałaś

tylko słuchaj

dziś wieczór

nie pytaj

czy to źródło

czy pięść

czy dzwon

tak bije

czemu to powiedziałeś

wcale nie trzeba

patrz to ja jestem młodsza

szesnaście i trzy czwarte

a już wiem

że chodzi tylko 

o wymianę płynów

żeby się nie zacierał silnik

żeby można było jechać dalej

bez zgrzytów

pisków

ostrzegawczych lampek

we względnym spokoju

dotrzeć tam

gdzie spokój

wyciągasz dłoń

więc kładę na niej

moje serce

jakie duże mówisz

a miało być

jak pięść

spróbuj mówię

więc zamykasz palce

i już spływam

po tobie

powoli

po łokcie

po miłość

po śmierć

Na odlew

złamane serce

unieruchamia się w gipsie

tak żeby w czasie zrastania nie biło

nie zakłócało powstawania

gipsowego odlewu który

jeśli się uda

chętnie od nas

kupi wydział

anatomii

Na przestrzał

kocham cię mówi przystawia pistolet do

skroni od tej chwili wszystko co powiesz 

może zostać użyte 

przeciwko tobie

nie masz

prawa do

obrony do

milczenia

więc mów

Na krzyż

kocham cię

mówi i 

nakłada

kajdany

tak bardzo bardzo cię

kocham nawet nie wiesz

jak bardzo 

mówi i

podaje

mi krzyż

Na pamiątkę

moja

droga cóż ci 

dam jedno serce tylko

mam a w tym sercu róży

kwiat ukochana 

żyj sto 

lat

i

wspomnij czasem

o mnie

gdy już

róży korzenie zarosną

mi trzewia

łodygi

zablokują

tętnice

a ciernie 

rozerwą 

ich ściany

pytanie zawisło w powietrzu

a potem spadło

i roztrzaskało się o podłogę

tysiące małych odłamków

wrosły w parkiet

lasem igieł

przyzwyczailiśmy się

po pewnym czasie 

przestaliśmy chodzić w butach

a kiedy skóra na podeszwach 

zgrubiała dostatecznie

daliśmy spokój kapciom

grubym skarpetom

i tylko czasem

gdy jest pełnia

odbite od podłogi światło

roztapia pokój

prześwietla sny

jak lampa przesłuchującego

nić porozumienia między nami

przypomina sznur albo linę

od przeciągania jej

mamy dłonie starte do mięsa

można też nią spętać

zastawić wnyki

w ostateczności

rzucić brzytwą na ratunek

doholować do brzegu

ale jest zbyt gruba

żeby przejść przez ucho igielne

nie załatamy nią dziury

nie zamkniemy rany

nie uszyjemy namiotu

nie wejdziemy do królestwa

nie umiem walczyć o swoje

mam słabą wolę

zgodziłem się na kredyt

zgodziłem się na psa

zgodziłem się na dziecko

zgodziłem się na życie

tylko życie chyba ciągle

nie zgadza się na mnie

zobaczysz ojcostwo

to najwspanialsze przeżycie

powiedziałeś kilka razy przy stole

największa frajda

czasem myślę że tylko to mnie trzyma przy życiu

dodałeś kiedy zupełnie przez przypadek

zostaliśmy sami

(ty cofnąłeś się z samochodu po grzechotkę

ja ją zniosłem na dół)

co

kiedy

zobaczyłeś w moich oczach?